Witzwort vertellt
95: Tante Ange wünscht „Vergnögten Dannenboom“!
2012 war die Hamburger Autorin und Schauspielerin Anneliese Braasch, geb. Ernst (1935–2020), zu Gast bei unserem Dorfabend am 24. Februar.
Sie saß im Publikum, während Hannelene Röckendorf und ihre Enkelin Kerrin zwei von Braaschs plattdeutschen Geschichten vortrugen. Anneliese Braasch war als Kind mit ihrer Mutter und Schwester zur Oma in die Dorfstraße 38 nach Witzwort gezogen, um den Bombenangriffen in Hamburg zu entgehen.
Nach einer Ausbildung zur Rechtsanwaltsgehilfin begann sie ihre künstlerische Karriere 1970 im Hamburger Kabarett „Die Wendeltreppe“. Dort – und auch im Hansa-Theater und im Fernsehen - trat sie mit eigenen Literatur- und Musikprogrammen in Platt- und Hochdeutsch auf und stand u.a. mit Evelyn Künneke und Brigitte Mira, Edgar Bessen, Hans Scheibner und Otto Waalkes auf der Bühne. Eine der beim Dorfabend 2012 vorgetragenen Geschichten war: „Ingredienzien“ (Zutaten). Hier ist sie (leicht gekürzt):
"1943 weer allens knapp, Schöh, Tüüg un Eten, un uns weer dat puttegol, was dor binnen weer, wenn dat man överhaupt wat geev un satt maken dä. Hilligavend weer dat in uns lütte Döns kommodig un warm. Oma harr Füer inbött. Nu seet se an't Klavier un speel Wiehnachtsleder. Wi harrn twoors en richtigen Dannenboom mit en poor Lichten, avers mien Süster un ik kregen blots jedeen en bunten Töller. „Mehr gifft dat düt Jahr nich“, sä Modder.
Na en korte Tiet klopp dat an't Finster. Modder güng rut. As se trüchkeem, harr se en Tasch ünner den Arm un ut de Tasch keek en lütten, swatten, labennigen Hund mit blanke Knoppogen rut! Dat weer dat Wiehnachtsgeschenk lor mien Süster un mi. Modder leet em lopen un wi Deerns mit Hallo op em los. Dat weer toveel för den lütten Keerl. He piesel eerstmal op den Teppich un kreep denn ünner dat ole Sofa.
Miteens weer en ganz lies' Schrapen an't Finster to hören. Villicht weer de Verdunkelung nich in Ordnung un en Naver wull uns wohrschauen? Wi Deerns legen in den Ogenblick vör dat Sofa platt an de Eer un versöken, den Hund dorünner ruttokriegen. Modder güng an de Döör un as se trüch keem, stell se en Töller op den Disch. Op den Töller leeg en Wiehnachts-Wunner-Koken, to hooch to'n Överbieten: allens Slackermaschü mit veel Kassbeern. (...)
Oma klapp den Klavierdeckel to un güng na Köök un na en Ogenplink keem se mit de gode Koffikann in de Döns un weer sinnig dorbi, sik un Modder echten Bohnenkoffi intoschinken. Dor möken de Groten jo jümmers so'n Weeswark vun. Modder wull jüst mit dat groot Metz de Toort ansnieden, dor klopp dat wedder an 't Finster. Dütmal resoluut. Wi scheten all tohoop un muchen uns nich rögen.Ok wi Kinner weren musenstill. Dat kunn Arger geven, för uns un för de Naversch, de uns de Toort backt harr. Denn egentlich harr se den Rahm aflevern müsst. Nu güng all de Döör... Wohen mit de Toort? Mit en Wupp schuuv Modder de ünner dat ole Sofa ... Entwarnung! Dat weer blots Tante Ange. Se wull uns blots „Vergnögten Dannenboom“ wünschen, leet sik op dat Sofa fallen, wöör to en Tass Koffi nödigt un denn huul se wedder af.
Wi schuven de Stöhl bisiet un kregen uns Toort ünner dat Sofa rut. De Toort harr Tante Anges „Sitzung“ nich verdrägen kunnt un weer blots noch halv so hooch as vörher un uns lütte Hund bummel dor sotoseggen noch mit an. He seet vull Slackermaschü un harr wohl ok dorvun probeert. Man wi hebbt Hund un Koken afputzt un uns dat smecken laten."
Obwohl in ihrem Elternhaus nicht Platt gesprochen wurde, fühlte sich Anneliese Braaasch sehr zum Plattdeutschen hingezogen, weil man „op Platt keen Stuss schnacken kann", bzw., wie sie einschränkend ergänzte: „Es ist schwieriger, aber einige schaffen selbst dies“.
Das Foto zeigt Tante Ange, ca. 1938, mit drei ihrer Nichten sowie Lisbeth Peters (links) und Ella Sachau (Mitte) Tante Ange (Agnes Hansen) wohnte in der Dorfstraße 36. Im Hintergrund die Häuser Dorfstraße 38 (links) und 36.
Quellen: wikipedia, Rotenburger Rundschau, Dorfarchiv Witzwort

